เดินเล่นคูเมืองเชียงใหม่ — ครึ่งวันแบบสบาย ๆ
คูเมืองเชียงใหม่นั้นเล็กพอที่จะเดินจบในบ่ายเดียว และก็เงียบพอที่จะอยากเดินซ้ำอีกรอบ เส้นทางที่เราอยากแนะนำสำหรับเพื่อนที่มาเชียงใหม่ครั้งแรก — เป็นวงเดินค่อย ๆ จากประตูท่าแพถึงวัดเจดีย์หลวง พร้อมร้านก๋วยเตี๋ยวเล็ก ๆ วัดเงียบ ๆ และมุมพักจิบกาแฟตรงกลาง
ระยะทางประมาณสองกิโลเมตร เดินช้า ๆ พร้อมแวะหลายจุด ก็เต็มครึ่งวันพอดี เช้า ๆ อากาศเย็นกว่า บ่ายแก่ ๆ แสงนุ่มกว่า เลือกได้ตามใจ
เริ่มต้น: ประตูท่าแพ
ประตูเมืองด้านตะวันออก ลานข้างหน้ามักมีนกพิราบเต็ม รถเข็นกาแฟไม่กี่คัน และนักท่องเที่ยวกำลังถ่ายรูปแรกของเชียงใหม่ จุดเริ่มต้นที่เหมาะที่สุด — เพราะจากตรงนี้คุณจะสัมผัสได้ถึงขนาดของคูเมือง กำแพงทั้งสี่ด้านอยู่ในระยะเดินได้ทั้งหมด
จากประตู เดินไปทางตะวันตกตามถนนราชดำเนิน ซึ่งเป็นถนนสายหลักตะวันออก-ตะวันตกของคูเมือง คืนวันอาทิตย์ถนนนี้จะกลายเป็น ถนนคนเดินวันอาทิตย์ ส่วนวันอื่น ๆ จะเงียบสงบ
แวะกินมื้อเบา ๆ — Blue Noodle Shop
เดินไปทางตะวันตกตามถนนราชดำเนิน แล้วเลี้ยวซ้ายเข้าสู่ถนนพระปกเกล้า — ถนนสายหลักเหนือ-ใต้ของคูเมือง เดินต่ออีกไม่กี่นาที จะถึงร้านที่อยู่แทบจะหน้าประตูบ้านเรา — Blue Noodle Shop ร้านเล็ก ๆ เก้าอี้พลาสติก ป้ายสีฟ้าเขียนมือ และมีคิวยาวช่วงเที่ยง สั่งตามที่โต๊ะข้าง ๆ สั่งได้เลย — ส่วนใหญ่จะเป็นข้าวซอย ก๋วยเตี๋ยว หรือก๋วยเตี๋ยวเรือ และเกือบทั้งหมดอร่อย
ถ้าคิวยาว ใกล้ ๆ ยังมีตัวเลือกอื่น:
- ข้าวซอย ตามร้านเล็ก ๆ ที่เขียนป้ายด้วยมือ — อาหารหลักของภาคเหนือ บะหมี่ไข่ในน้ำแกงกะทิ มีเส้นทอดกรอบโรยข้างบน
- ก๋วยเตี๋ยวเรือ — ชามเล็ก รสจัด ราคาไม่กี่บาท สั่งสามชามได้สบาย
- รถเข็นผลไม้ริมทาง — สับปะรด มะม่วง หรือแตงโม เอาไปกินระหว่างเดิน คูเมืองมีเกือบทุกหัวมุม
แวะจิบกาแฟ
ห่างจาก Blue Noodle ไม่กี่ก้าว บนถนนเส้นเดียวกัน — พระปกเกล้า ซอย 9 — คุณจะเจอเรา FRIEDE ตั้งอยู่หลังหน้าร้านสีขาวเงียบ ๆ เดินผ่านได้ง่ายถ้าไม่ตั้งใจมอง ตัวซอยเองก็เป็นหนึ่งในซอยเล็กสงบ ๆ ที่คูเมืองซ่อนไว้ในที่ที่มองเห็นได้ — ร่ม ๆ ใบไม้เยอะ รถแทบไม่ผ่าน คนส่วนใหญ่เดินบนถนนหลักที่จอแจ คุณไม่ต้องก็ได้ ซอยนี้พาเดินสบาย ๆ จากร้านก๋วยเตี๋ยวผ่านหน้าเราต่อไปยังวัด เป็นทางที่สบายกว่ามาก
ถ้าอยากนั่งสักพักกับกาแฟ มัทฉะ หรือโกโก้สักแก้วก่อนไปวัด — หรือหลังจากกินก๋วยเตี๋ยวร้อน ๆ — แอ่วเข้ามาได้เลย เส้นทางไม่ได้สั้นลง แต่จะนุ่มขึ้น เราเปิดเก้าโมงเช้าถึงสี่โมงครึ่งเย็น ทุกวันยกเว้นวันอังคาร
วัดพันเตา
กลับมาที่ถนนพระปกเกล้า เดินต่อไปทางใต้อีกไม่กี่นาที จะถึงวัดพันเตา — วิหารไม้สักทั้งหลัง สีเข้ม เรียบง่าย ไม่ประดับ มีลานเล็ก ๆ ข้างใน อยู่ติดกับวัดเจดีย์หลวง เดินผ่านได้ง่ายมากถ้าไม่ตั้งใจหา อย่าผ่าน กลิ่นไม้สักเก่าจากภายในก็คุ้มที่จะแวะแล้ว
วัดเจดีย์หลวง
โบราณสถานที่ใหญ่ที่สุดในคูเมือง เจดีย์สร้างขึ้นในศตวรรษที่สิบสี่ ทรุดลงบางส่วนจากแผ่นดินไหวในศตวรรษที่สิบหก และไม่ได้บูรณะกลับให้สมบูรณ์ — นั่นคือเหตุผลที่มันมีรูปลักษณ์แบบนี้ ครึ่งเป็นอนุสรณ์สถาน ครึ่งเป็นโบราณคดี ลองเดินรอบทุกด้าน แต่ละด้านมีพื้นผิวและแสงของช่วงเวลาต่างกัน มีค่าเข้าเล็กน้อยที่ประตู คุ้มค่าทุกบาท
กลับมาตอนเย็นก็ดีไม่แพ้กัน หลังพระอาทิตย์ตก เจดีย์จะติดไฟนุ่ม ๆ โคมล้านนาเรืองแสง ผู้คนเริ่มน้อยลง และอากาศก็คลายร้อนพอที่จะเดินได้สบาย วันอาทิตย์เข้ากันที่สุด — ถนนคนเดินวันอาทิตย์ ทอดยาวตามถนนราชดำเนินด้านนอกวัดพอดี เดินเลือกของกิน ของฝีมือสักรอบ แล้วแวะเข้าวัดเงียบ ๆ สักครู่ระหว่างทาง รู้สึกเหมือนคนละเมือง
เรื่องเล็ก ๆ ที่ควรรู้
- ถอดรองเท้า ก่อนเข้าวิหารของทุกวัด นั่งบนพื้นโดยให้ปลายเท้าชี้ออกจากพระประธาน
- ปกปิดไหล่และหัวเข่า ที่วัดใหญ่ ๆ โดยเฉพาะวัดเจดีย์หลวง ผ้าคลุมเบา ๆ ในกระเป๋าก็พอ
- พกน้ำ คูเมืองมีร่มไม้เป็นช่วง ๆ พกขวดติดตัวหรือเติมที่ 7-Eleven ก็ได้
- เงินสด ร้านก๋วยเตี๋ยว รถเข็นผลไม้ และประตูวัดส่วนใหญ่รับเงินสดเท่านั้น ATM อยู่แทบทุกหัวมุม
ปิดวง: เกียดโอชา — ข้าวมันไก่ที่อนุสาวรีย์สามกษัตริย์
จากวัดเจดีย์หลวง เดินกลับไปทางเหนือตามถนนพระปกเกล้าประมาณสิบนาที จะถึง อนุสาวรีย์สามกษัตริย์ — ลานกว้างเงียบ ๆ ที่มีรูปปั้นทองสัมฤทธิ์ของสามกษัตริย์ผู้ก่อตั้งเมืองอยู่ตรงกลาง ติดกันคือร้าน เกียดโอชา ข้าวมันไก่ไหหลำที่คนเชียงใหม่ต่อคิวกันมาหลายสิบปี เก้าอี้พลาสติก ข้าวหุงด้วยน้ำซุปไก่ ไก่ต้ม น้ำจิ้มขิงพริกรสจัดเสิร์ฟแยก สั่งจานเดียว นั่งลง หายใจออก เส้นทางเดินจบแล้ว
ถ้ามีเวลาเพิ่ม
ห่างจากวัดเจดีย์หลวงไปทางตะวันตกอีกไม่กี่นาที คือ วัดพระสิงห์ — วัดที่ประดับสวยงามที่สุดในคูเมือง และเป็นที่ที่ดีที่สุดในการชมสถาปัตยกรรมล้านนาเต็มรูปแบบ พิพิธภัณฑ์รอบอนุสาวรีย์สามกษัตริย์ (พิพิธภัณฑ์พื้นถิ่นล้านนา หอศิลปวัฒนธรรมเมืองเชียงใหม่) ก็คุ้มค่าเพิ่มอีกชั่วโมงเมื่ออากาศคลายร้อน
คูเมืองนั้นเล็ก สักวันคุณก็เดินจบ จุดสำคัญคือเดินช้า ๆ — และรู้ว่าจะแวะนั่งที่ไหนเมื่ออยากพักใจสักครู่